Στη χώρα μας υπάρχει μια ιδιότυπη παράδοση να θεωρούνται προοδευτικές οι κυβερνήσεις συνεργασίας και συντηρητική λογική η αυτοδυναμία.
Μπορώ να καταλάβω τους λόγους που διαμορφώθηκε αυτή η αντίληψη. Ήταν όταν η αριστερά βρέθηκε να υπολείπεται των σχηματισμών της κεντροαριστεράς στις εκλογές. Τότε φάνηκε ότι όντως μια κυβέρνηση των «δημοκρατικών δυνάμεων» στη βάση της απλής αναλογικής θα επέτρεπε μεγαλύτερες δημοκρατικές τομές.
Αυτή η λογική μπορεί να είχε μια βάση σε εποχές όπου τα κόμματα ήταν αλλιώς, από το ΠΑΣΟΚ μέχρι την κομμουνιστική αριστερά.
Τότε δηλαδή το ερώτημα της συνεργασίας αφορούσε το πώς η «Αλλαγή» θα μπορούσε να προωθηθεί καλύτερα και με μεγαλύτερη λαϊκή υποστήριξη.
Ας μην ξεχνάμε ότι τότε και το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά αναφέρονταν στην ίδια πλατιά κοινωνική συμμαχία που είχε ρίζες στην ενότητα που διαμόρφωσε το ΕΑΜ.
Όμως, τις τελευταίες δεκαετίες τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Οποτεδήποτε είχαμε κυβερνήσεις συνεργασίας αυτές όχι μόνο δεν ήταν κυβερνήσεις προγραμματικής σύγκλισης, αλλά στην πράξη ήταν και κυβερνήσεις επιρρεπείς στον εκβιασμό.
Είτε μιλάμε για τον εκβιασμό από την Τρόικα είτε μιλάμε για τον εκβιασμό από κάθε λογής μορφές διαπλοκής.
Γιατί προφανώς μια κυβέρνηση συνεργασίας σημαίνει ότι δεν υπήρχε κάποιο κόμμα τόσο ισχυρό, δηλαδή ικανό να έχει πίσω του μια ισχυρή κοινωνική συμμαχία.
Άρα, όποιος θέλει να το «πιέσει» θα εκμεταλλευτεί ακριβώς το γεγονός ότι χρειάζεται να κάνει συμμαχίες.
Θα το πιέσει πολιτικά, εάν π.χ. μιλάμε για τον διεθνή παράγοντα.
Θα το πιέσει πολλαπλά εάν μιλάμε για οικονομικά συμφέροντα.
Και οι προεκλογικές υποσχέσεις θα πάνε περίπατο.
Και όλη η περίοδος 2011-2019 αυτό ακριβώς αποδεικνύει.
Προφανώς πολιτική πίεση και πίεση από συμφέροντα δέχεται και μια αυτοδύναμη κυβέρνηση και τα παραδείγματα είναι αρκετά.
Όμως, είναι κάπως πιο δύσκολα τα πράγματα.
Και γι’ αυτό ήταν εξαρχής προβληματικό το παιχνίδι με τον εκλογικό νόμο και η λογική να υπάρξει εκλογικός νόμος που να επιτρέπει ακόμη και συνεργασία του δεύτερου με το τρίτο κόμμα.
Όχι γιατί θα ήταν «κυβέρνηση των ηττημένων».
Αλλά γιατί ήταν ως να προεξοφλείται ότι στη χώρα δεν μπορεί να υπάρξει ένα πολιτικό κόμμα ή ένας πολιτικός συνασπισμός που να μπορεί να εκπροσωπήσει, στη βάση σαφώς διατυπωμένου προγράμματος που έχει δουλευτεί μέσα στον λαό, τις ανάγκες ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων. Ήταν σαν να προεξοφλείται μια ήττα και να αναζητούνται τρόποι να παρουσιαστεί ως νίκη.
Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί έτσι και οι ψηφοφόροι το καταλαβαίνουν.
Και αυτό ίσως εξηγεί την αμηχανία τους σε μια στιγμή που θα ήθελαν να βρουν μια λύση που θα εκπροσωπούσε πραγματικά την αλλαγή σε μια κατεύθυνση περισσότερης κοινωνικής δικαιοσύνης, αυτοδύναμα και με την απαραίτητη λαϊκή υποστήριξη.
Και αυτό ας το σταθμίσουν, αυτοί που πρέπει να το σταθμίσουν.
Latest News
Η σιωπή περί του πληθωρισμού χρέους
Απίστευτη η διεθνής παραπληροφόρηση για τα μη ορατά και σοβαρά αίτια του πληθωρισμού και των συνεπειών του στις χώρες με δημογραφική κάμψη
Για να μην πούμε το νερό νεράκι
Το πρόβλημα της λειψυδρίας είναι άλλο ένα παράδειγμα της διαρκούς απρονοησίας που χαρακτηρίζει την αναμέτρησή μας με την κλιματική αλλαγή
Οι διακοπές στα ελληνικά νησιά δεν μπορούν και δεν πρέπει να καταντήσουν ταξικό προνόμιο
Η λογική «αν δεν μπορούν να πάνε στα νησιά, ας πάνε στα βουνά» στερείται σοβαρότητας, αγγίζοντας τα όρια του κυνισμού
Εντιμο κράτος
Το Δημόσιο τελικά γίνεται αναγκαίο κακό.
Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε είναι μια περιφερειακή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή
Οποιαδήποτε κλιμάκωση της σύγκρουσης και εμπλοκή άλλων χωρών απλώς θα κάνει τα πράγματα πιο επικίνδυνα. Για όλους.
Το δυτικό δωράκι σε Πούτιν και Ερντογάν!
Οι δισεκατομμυριούχοι αυταρχικοί ηγέτες της Ρωσίας και της Τουρκίας είναι οι κερδισμένοι της πρόσφατης ανταλλαγής κατασκόπων και Ρώσων εκτελεστών συμβολαίων με δυτικούς δημοσιογράφους και αντιφρονούντες, του καθεστώτος Πούτιν στη Ρωσία
Από τη Ραφήνα μέχρι την Καλαμαριά
Υπάρχουν δύο παραδείγματα σημαντικών επενδύσεων που σχετίζονται με το τουριστικό προϊόν σε δύο νευραλγικές περιοχές πλησίον των μεγαλύτερων αστικών κέντρων, που και στα δύο υπάρχουν σημαντικές τοπικές αντιδράσεις
Ευτυχώς που πέρασε η ενεργειακή κρίση…
Η παρέμβαση Σκυλακάκη ήταν αναγκαία
Η βαριά σκιά μιας καταστροφής που είναι ήδη εδώ
Ο καπνός από τη μεγάλη φωτιά στην Εύβοια ήρθε να θυμίσει οδυνηρά ότι εξακολουθούμε να ζούμε σε μια εποχή καταστροφών
Με λίγα «φτιασιδώματα»
Το παζλ που έχει σχηματιστεί μας επιτρέπει να βλέπουμε με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον, υπό πολλές προϋποθέσεις